એક સરખા સૌના દા’ડા થઇ ગયા,
સામસામાં સૌ ઉઘાડા થઇ ગયા.
ખોડંગાતી જાતનું કારણ મળ્યું,
આ વિચારોમાં જ ખાડા થઇ ગયા.
સાતમી શેરીમાં અટકી જાય છે,
શ્વાસના પણ લ્યો સીમાડા થઇ ગયા.
રોજ ઝાકળ મો બગાડે છે હવે,
સૂર્યના કેવા ભવાડા થઇ ગયા!
સત્ય પાછું છાતી સામે આવતું,
કાન પાછા, આંખ આડા થઇ ગયા.
ફૂલની ફરિયાદ શું કરાવી હવે?
મ્હેકની વચ્ચે ય વાળા થઇ ગયા.
હરદ્વાર ગોસ્વામી.
દોસ્ત, સૌના આભનો આવી રીતે થાતો મરો,
સૌને સૌના સૂર્યનો કરવો પડે છે ખરખરો.
આવી છે જ્યાં પર્વતાઈ આ સમંદરમાં જરા,
ચુપ થયા ઝરણા બધા, જાણે ઉભા છે પથ્થરો.
આપણે ક્યારેય પણ જેને મળ્યા નાં હોય, ને-
આપણામાં રાત-દિન એના વિશે મુશાયરો.
જિંદગીભર આપની શાહી વિશે અક્ષર બનું,
સાવ કોરા કાગળે જીવી બતાવો સાક્ષરો.
એ પછી સૌ ધારણામાં તું હશે ‘હરદ્વાર’ પણ,
સૌ પ્રથમ હોવા વિશેની ધારણા પૂરી કરો.
હરદ્વાર ગોસ્વામી.
ખુદને ખુદથી એમ અલગ કર,
સહેજ અમસ્તું રહે ન અંતર.
જોજન ઈચ્છાઓને તેડી,
બોલો, ક્યારે પ્હોચાયું ઘર?
તારો ઈશ્વર તારા જેવો,
મારા જેવો મારો ઈશ્વર.
આંખો સામે તું આવે છે,
મને પુકારું મારી અંદર.
સાત જનમનો શોક મુકીને,
ઉજવી લે તું ક્ષણના અવસર.
ઓરસીયે હું ઘસાઈ ઉભો,
તિલક ગઝલનું કરતા રઘુવર.
હરદ્વાર ગોસ્વામી.
જત એટલું જણાવ, કબીરાઈ સાળને,
લાગી રહ્યો છે ભાર તિલકનો કપાળને.
વાસંતી અક્ષરોએ મને ચિંટકો ભર્યો,
ફૂલો ફૂટે છે શ્વાસની હરએક ડાળને.
કોમળ ચરણ પડ્યા પછીની વાત નાં પૂછો,
લ્યો, દોડવાનું મન થયું છે આજ ઢાળને.
બાંધી રહ્યો છું હું જ મને મારા હાથથી,
જો, જીવ પાથરી ઉભો છે શ્વાસ જાળને.
જ્યાં કોઈ સ્હેજદુર ગઝલથી કરે મને,
લાગે મને કે છેદી રહ્યું કોઈ નાળને.
હરદ્વાર ર્ગોસ્વામી.
કોરા કાગળમાં વહેલી વારતા પૂરી થઇ
આખરે લ્યો, નહિ લખેલી વારતા પૂરી થઇ.
લોકના હોઠે હજી ચાલ્યા કરે છે ક્યારની,
ચાર હોઠે વિસ્તરેલી વારતા પૂરી થઇ.
તોપના રસ્તા બધાએ મઘમઘી ઉઠશે હવે,
રાજકુંવરીએ કહેલી વારતા પૂરી થઇ.
દોસ્ત, દસ માથાં હવે છાતી ઉપર ઉભા રહ્યાં,
સ્નેહને શરણે થયેલી વારતા પૂરી થઇ.
એક પ્રકરણ છાતીમાં અટકી ગયું છે, શું કરું?
જાત સોંસરવી ગયેલી વારતા પૂરી થઇ.
હરદ્વાર ગોસ્વામી.
પ્રથમ શ્વાસ મુકું હવાના કિનારે,
પછી શંખ ફૂકું હવાના કિનારે.
તારી સાત સાગર હું આવ્યો છું કિન્તુ,
ઘડીમાં જ ડુંકુ, હવાના કિનારે.
પછી સૌ સમંદર છે મારે જ નામે,
કદમ જો ન ચુંકું, હવાના કિનારે.
રહે એક પીંછું ને પૂછે બધાને,
પડ્યું કેમ સુકું, હવાના કિનારે.
બધા ચાંદ તારા હવે હાથ પાસે,
ગગન સાવ ટુંકું, હવાના કિનારે.
ધુમાડામાં શયદા, ગની, સૈફ મળતા,
ચલમ કાં ન ફૂકું, હવાના કિનારે.
હરદ્વાર ગોસ્વામી
ફૂલ સાથે ડાળ આખી આ ખરી,
પાનખરની છે પરિક્ષા આખરી.
મીન જેવી એ હતી ને ઓગળી,
સૂર્ય સામે આંગળી ક્ષણભર ધરી.
હું સતત ખેંચાઉ છું, ખેંચાઉ છું,
આ સ્મરણના ચુમ્બકે ભારે કરી.
હું ગગન જેવો જ પ્હોળો થઇ ગયો,
જ્યાં હવા અસ્તિત્વના ફૂગ્ગે ભરી.
મન હશે દરજી મને ન્હોતી ખબર,
ઝંખના હર એક કાયમ વેતરી.
એક અણમાનીતી રાણી શી પીડા,
હર જનમ ‘હરદ્વાર’ સાથે અવતરી.
હરદ્વાર ગોસ્વામી.
